Deelnemende kunstenaars:

Mariël Bisschops

In het werk van Mariël Bisschops komen vergankelijkheid en schoonheid samen; afgestorven materialen krijgen in haar werk een nieuwe bestemming. Van gekleurde herfstbladeren, tot gedroogde bananenschillen, van wilgentenen tot schelpen, van zelfgemaakt vilt tot roestige spijkers.

Het proces van vergankelijkheid, de voortschrijdende tijd die materialen laat vervallen, wordt uitgesteld als Mariël ze oppakt en deel laat uitmaken van haar creaties.

Mariël is gepassioneerd als het gaat over dit soort materialen; het geeft vergankelijkheid een gezicht en laat zien hoe de tijd er mee speelt. Juist deze materialen hebben haar voorkeur en voor het helemaal afsterft, wil ze het op haar manier, opnieuw ‘ordenen’. Ze brengt er opnieuw structuur in aan. Binnen een

door haar gekozen kader bedwingt ze de chaos van verval en schept ze nieuwe vormen. De gedachte dat oud, afgedankt materiaal de basis kan vormen van een nieuw kunstwerk, het ‘cradle to cradle’principe, is het centrale thema.

“Ik wil mensen laten verrassen en prikkelen. Ik wil ze laten kijken met andere ogen en inzicht geven in een problematiek die van iedereen is, doormiddel van kunstwerken die met onconventionele beeldmaterialen zijn gemaakt”.

www.marielbisschops.nl

Ninette Koning

Z.T., 2010, gietijzer en reehuid

- De kracht van de eenvoud binnen een chaos aan mogelijkheden-

Als ik buiten rondloop valt mijn blik vaak op oude, verweerde objecten, zoals stukken drijfhout, glad en gebleekt door zon, zand en water. Of een roestige pin, ooit misschien het sluitstuk van hang en sluitwerk van een deur geweest. Een restje verf getuigt van de smaak van de vorige eigenaar. De roest tekent een vorm en structuur op de buitenkant.
Deze gevonden voorwerpen krijgen van mij de hoofdrol in een kunstwerk. Soms zijn ze uitgangspunt en wordt alles wat ik verder in mijn beeld of collage maak hieraan toegevoegd om ze deze rol glansrijk te laten spelen. Soms worden ze opgenomen in het geheel en weet alleen ik nog dat zij eigenlijk de hoofdrol hebben.
De gejutte voorwerpen nodigen me als het ware uit om ze te gebruiken voor een nieuw verhaal over oude dingen die al een leven achter de rug hebben.
Zoals een recensent schreef: "Het werk van Ninette Koning heeft een ingetogen karakter, een groot gebaar en een poëtische kracht".

www.ninettekoning.nl

Architect Gert-Jan de Jong (1965)

In de visie van architect Gert-Jan de Jong (1965), oprichter van Arc2 architecten, is architectuur een synthese van drie belangrijke ingrediënten, namelijk ruimte, constructie en context. Vandaar de naam Arc2 (A = rcc). Arc2 is een innovatief architectenbureau dat ernaar streeft de wensen van de opdrachtgever te transformeren tot aangename en inspirerende ruimten, waarin constructieve elementen een sprekende plaats krijgen. Integratie van techniek en vormgeving is voor Arc2 vanzelfsprekend. Uiteraard komen de ontwerpen tot stand in relatie tot de context, waarbij een intelligente inpassing van een project in de omgeving met respect voor het milieu centraal staat.

Natuur als inspiratie
Intelligentie en logica spelen zodoende een belangrijke rol in de ontwerpen van De Jong. Voorbeelden put hij graag uit de natuur: ‘In de natuur zie je hoe organische vormen met beperkte middelen een optimaal resultaat bereiken. Blaadjes richten zich naar de zon om zoveel mogelijk licht op te vangen. Een nautilusschelp maakt steeds grotere kamers rondom het midden, met nuttig gebruik van de eerder gevormde structuren. En bij een eierschaal zie je hoe met zo min mogelijk materiaal een zo groot mogelijke overspanning is te maken.’ Bij deze vormen is de constructie een logisch onderdeel van de functionele en esthetische kwaliteit. Bovendien zijn het bijzonder doelgerichte, ruimtelijke structuren. Dat vertaalt zich in de ontwerpen van De Jong naar kostenefficiënte en fraaie constructies met een logische krachtsafdracht. Het is daarbij zeker een voordeel dat De Jong ook is opgeleid tot constructeur. De constructie vormt een essentieel en onlosmakelijk onderdeel van de architectonische verschijningsvorm.

Cradle-to-Cradle
De ontwerpfilosofie die Arc2 architecten hanteert sluit naadloos aan bij de Cradle-to-Cradle gedachte zoals ontwikkeld door Braungart en McDonough. Deze visie op ontwerpen en bouwen heeft onze aanpak nog verder verdiept en verrijkt.
Enkele belangrijke principes die we hierbij toepassen:
- de gebruiker staat centraal
- streven naar schoonheid
- streven naar diversiteit en multifunctionaliteit
- toepassen van milieuvriendelijke materialen
- hergebruik van materialen
- efficient gebruik van energie
- respect voor en interactie met de context
- optimaal gebruik van natuurlijke bronnen: wind, zon en warmte

Villa voor Trompettist gebouwd volgens de Almere Principles

In een nieuwe woonwijk aan de Noorderplassen is een villa ontworpen voor een trompettist. Het huis heeft aan de voorzijde uitzicht op een haven en is aan de achterzijde georienteerd op een zen-tuin. De woonruimten voor en achter zijn met elkaar verbonden via een brede woontrap. In de zijgevel zijn de raamopeningen op een muzikaal ritme geplaatst.
Het woonhuis wordt in staalframebouw en met milieuvriendelijke materialen volgens de Almere Principles en het cradle-to-cradle principe gebouwd.

Voor meer informatie zie: www.arc2.nl

Mai Movrin

-De Spiraal- Open Stal 2008-

‘Natuurlijke Geborgenheid’
Gefascineerd door de natuur met zijn immens adaptief vermogen, het continu in beweging zijn, evoluerend tot nieuwe vormen/symbioses, houdt Mai Movrin zich bezig met de tegenstelling tussen kracht en kwetsbaarheid in relatie tot het thema ‘Natuurlijke Geborgenheid’.
Geborgenheid impliceert kracht maar ook kwetsbaarheid; kwetsbaarheid is de kracht van geborgenheid, zij zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Deze spanning tussen kracht en kwetsbaarheid, contrasterend èn daardoor elkaar versterkend, vertalend in een harmonisch geheel is de kern van haar werk. Kracht en kwetsbaarheid gaan binnen deze tegenstelling een verbintenis aan zowel inhoudelijk als in beeld.
Dat resulteert enerzijds in beelden van hout, monumentaal van vorm, maar subtiel in detail en verbinding. Anderzijds in series van beelden van gemengde technieken, die veelal symbolisch van aard zijn, zowel in vorm als materiaalgebruik.

In haar materiaalgebruik blijft zij het liefst dicht bij de natuur: onbewerkt maar daardoor vergankelijk. Wat blijft is de herinnering aan het werk in de vorm van een reliek.

www.maimovrin.nl

Wieteke Opmeer

Na een opleiding tot bloemist volgde Wieteke Opmeer een studie product design aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Na haar afstuderen in 2008 werkt ze als zelfstandig ontwerper. Ze ontwerpt eigen collecties, werkt in opdracht en werkt ook samen met andere ontwerpers uit verschillende disciplines. In haar werk combineert ze, uit fascinatie voor de natuur beide disciplines op een poëtische en verrassende manier die zo min mogelijk schade doet aan mens en milieu. De materialen die ze gebruikt zijn zoveel mogelijk van ecologische aard en onder de juiste omstandigheden geproduceerd. Erg belangrijk in het ontwerpproces vind ze ook het meenemen van het gehele “leven” wat een product doormaakt. Van productie tot afval. Hierdoor komt ze tot opvallende werken zoals water oplosbare sieraden en volledig ecologische prints op stoffen met behulp van eucalyptus-bladeren.

www.wietekeopmeer.nl

Marianne van Heeswijk

Marianne van Heeswijk verwerkt afgedankte materialen uit vergane huiselijke sferen tot barokke illustratieve objecten. Met een lichte kwinkslag reanimeert zij de voormalige iconen van huiselijkheid en geeft ze daarbij een nieuwe, moderne ziel mee. Op deze manier ontwerpt Van Heeswijk naast haar autonome objecten ook sieraden, schalen, collages, wandwerk, dessins en installaties.

www.villavanheeswijk.nl/

Mieke Oosten

Tijdens mijn studie in Wageningen heb ik verschillende weefcursussen gevolgd bij Angela de Fraiture. Dit was de opmaat om later in Groningen de tweejarige weefopleiding te gaan doen bij Sienie van Wesep en Anneke Kolijn. Uit die opleiding is Weefdesign voortgekomen; een collectief van weefsters uit het noorden van het land, onder leiding van Anneke Kolijn. Ik maak vanaf het begin deel uit van Weefdesign en heb sinds 1995 met de groep regelmatig geëxposeerd.

Mijn inspiratie haal ik veelal uit de natuur. Ik maak landschappen, probeer water in een weefwerk te vangen. Maar ook: wat maakt een veer een veer. Kan ik dat met textiel vastleggen?

Hoewel weven op een getouw in eerste instantie platte lappen oplevert, maak ik ook veel driedimensionaal werk. Ik wil ontdekken hoe ik ruimte kan benutten of hoe ik licht kan vangen in een lap. Daarvoor doe ik onderzoek naar hoe ik weeftechnieken kan gebruiken om tot een driedimensionaal object te komen. Ik vind het leuk om nieuwe dingen te maken die nog nooit zijn gemaakt. Als dat lukt, geeft me dat enorm veel energie. Ik zoek geregeld de grenzen van textiel op.

Ik gebruik in mijn werk allerlei materiaal: wol, linnen, zijde, katoen, papier, koperdraad, plastic, stokjes, vislijn, takken, lood, steentjes, enzovoort. Van het ene materiaal gebruik ik de glans, van het andere de zachtheid of de transparantie of juist de stijfheid zodat ik het werk kan vervormen.

Zo ook is afval een inspiratiebron voor mij. Vondsten langs de vloedlijn van de zee zijn inspiratie voor mijn weefwerk. Afval krijgt een tweede leven in een kunstwerk. Afgedankte videobanden zijn prachtige, glanzende linten om mee te weven. Ik werk met snoeiafval en afgedankt daklood; eigenzinnige materialen die een eigen schoonheid bezitten voor wie het wil zien. De materialen inspireren me om ze zo te gebruiken dat ook anderen die schoonheid kunnen ervaren.

www.meerdanweven.nl

Erik Fakkeldij

Erik Fakkeldij (1972) is een beeldend kunstenaar die zich de laatste jaren volledig toelegt op het bedenken en bouwen van robots die hij liefkozend Artbots noemt. 

Ze lijken nog het meest op mechanische dieren. Dat komt mede door het materiaalgebruik; voor zijn creaties maakt hij veelvuldig gebruik van: dierenbotten, rubber, leer, slangenhuiden maar ook kippenpoten en vissen op sterkwater. Deze vruchten van moeder natuur combineert hij met minder natuurlijk producten als aluminium, staal en elektromotoren. Al deze materialen wekken een bizarre dierenwereld tot leven die tot voor kort alleen in Fakkeldij’s fantasie bestond. Gelukkig hoeft het publiek zijn fascinatie voor zijn Artbots niet te verbergen, ze zijn zo gebouwd dat iedereen ze kan besturen. 

Op de site vindt u een selectie van bots zoals ze te zien waren in musea, op festivals en andere tentoonstellingen. Maak zelf de overstap van science fictionnaar science reality!

Fotografie: Hanneke Fakkeldij

www.fakkeldij.nl

Jolle Roelofs

DE SOFTIES DOEN AAN WOORDRECYCLING
"De Softies zijn op neverending art woordenrecyclers. Ze rapen woorden en zinnen op van de straat en uit de lucht. Deze flarden monologen, dialogen, overpeinzingen worden opnieuw gebruikt in songs die de softies ter plekke schrijven."

www.pompei.nl/Website_jolle/

Mannie Krak

Mannie is opgegroeid in Almere Haven. Haar kunstacademietijd bracht ze door in Zwolle en Amsterdam, maar daarna kwam ze weer terug naar Almere om hier haar leven verder op te bouwen. 
Mannie is een kunstenaar van deze tijd, in die zin dat ze gebruik maakt van moderne media; maar met de manier waarop ze experimenteert, geeft ze aan dat haar werk aansluit bij de oudere generatie experimentele kunstenaars, zoals Karel Appel, alleen experimenteert Mannie niet met verf op doek, maar met elektronica. Haar atelier staat dan ook vol met dozen die gevuld zijn met snoeren, schakelaars, weerstandjes, uit elkaar gehaalde keyboards, radio’s, speelgoedjes en noem maar op. Ze heeft ook geen kwasten, maar schroevendraaiers en tangetjes, geen ezel, maar een grote werktafel. Haar kunstwerken ontstaan uit experimenten, vaak spelenderwijs, en voor de toeschouwer is het raadzaam eenzelfde soort houding aan te nemen. Om haar werk te kunnen waarderen is een zekere mate van nieuwsgierigheid wel een vereiste, maar wie het leuk vindt om te ontdekken, te zoeken welke geluiden het muziekdoosje verbergt, welke lichtjes kunnen branden op dat vreemde paneel, en kijkspel op de video’s durft te ondergaan, die brengt de poëzie in haar werk en daarmee bij zichzelf tot leven.

www.manniekrak.nl

Wendela de Vries

HANGPLEK VOOR MOEDERS
In de nadagen van de hippietijd woonde ik 3 jaar met mijn ouders op Bonaire.
Uit die jaren ken ik het “high flying park”, een soort adhoc veldcafé met lichtjes en muziek.
Jongeren hingen wat versiering in bomen, in de vorm van flessen, of blikken, beschilderd met harten en peacetekens,
En dat was dan het ‘park’.
Als ze zin hadden, maakten ze ook beelden en poppen van drijfhout en stukken koraal en cactus.
Daartussen ontmoeten ze elkaar, hingen ze rond en dansten ze.

Fascinerend vond ik dat als 12-jarige.
Ook de manier waarop de parken ontstonden: uit het niets.
Er was nauwelijks een concept, het groeide gewoon organisch.

Zo is ook deze ‘Hangplek voor moeders’ ontstaan.
Uitgangspunt waren drie op straat gevonden lampekappen, een kilo tropische peulen en een portie BH’s.
En er kwam nog meer bij, wat zou dat betekenen? En ja, allemaal op straat gevonden, of gebruikt en al afgedankt.

De moeders kunnen ontspannen op bankjes,
en glimlachen om de ouderwetse lampekappen met hun heel bijzondere franje.

Onder deze hangende ‘heksenkring’ klauteren hun kinderen door de Speelhof.

www.wendeladevries.nl

Tom Claassen

www.tomclaassen.com

Editie 2012:

Frode Bolhuis

Frode Bolhuis (1979) is een jonge beeldend kunstenaar gevestigd in Amsterdam. Hij maakt beelden, tekeningen en landschappelijke omgevingen.

Zijn brede opzet is ontstaan vanuit de wens om een beeld of visie volledig te kunnen integreren in zijn omgeving. Hierdoor worden steeds nieuwe onderzoeken gedaan en werkt hij samen met architecten, kunstenaars en gemeenten.

www.frodebolhuis.nl

Copyright © 2010 Nieuw-Ontwerp Alle rechten voorbehouden.